nachos.nl

Tien jaar heb ik in Groningen gewoond. Tien jaar aan vrienden, bekenden, kroegen, studeren, straten en exen. En het blijft nog altijd mooi om de stad weer binnen te rijden, het laatste stukje snelweg geflankeerd door de gebouwen van de IBG. Die zullen me binnenkort nog wel een brief sturen…

Jaren heb ik in Groningen doorgebracht. Als student, barman en dj heb ik me prima vermaakt. Ik nam mijn eerste grote liefde mee naar Groningen, maar zoals zoveel eerste liefdes had ook deze helaas geen schijn van kans. Verandering gaat vaak gepaard met vervreemding. En terwijl haar moeder sprak over de uitzet opende ze onbewust mijn ogen, er was nog veel te veel te beleven voor ik ging samenwonen. Mijn beste vriend zag dit en was zo vriendelijk de zorg voor haar op zich te nemen. Ik herkalibreerde mijn vertrouwensmeter een beetje en ging door met mijn leventje in Grunn, de bagage twee mensen lichter.

Het voelt nog altijd zo vertrouwd in Groningen dat ik bijna met een badjas aan en een krantje in de hand het centrum in zou lopen. Hier en daar een vriendelijk knikje naar een oude bekende of de begroeting van een vreemde. Mijn laatste drie jaar in Groningen heb ik doorgebracht aan het Noorderplantsoen, misschien wel één van de mooiste plekjes in de stad. Een Jumbo om de hoek, een korte zomerse wandeling naar de altijd gevulde terrasjes, Croissanterie Jolie en natuurlijk het plantsoen zelf tijdens Noorderzon of gewoon zon.

Maar een stad kan ook te vertrouwd gaan voelen. Als in geen enkele straat nog een verrassing is te vinden, je je weekplanning niet meer van het bord hoeft te wissen en je elk broodje van Jolie wel een keertje hebt gehad dan volgt de dreigbrief van sleur. Mijn studie rechten kon me niet meer zo boeien als het jaar daarvoor en de mensen aan de bar bestelden elke dag weer dezelfde portie aandacht . Het was tijd voor verandering, tijd om serieus aan de slag te gaan.

Na een competentietest en sollicitatiegesprek bood Sogeti mij een baan aan. En zo tekende ik voor een vast contract en stuurden ze me eerst drie weken naar Amerika voor de snelkookpan die business course heet. Al bij het opstijgen van het vliegtuig voelde ik de opluchting, heerlijk om weer met iets nieuws bezig te zijn.

To be continued…