nachos.nl

Er zijn mensen die allang blij zijn dat ze een relatie hebben, bang om alleen te blijven. Daarnaast zijn er mensen die geloven dat die ene ware ergens rondloopt, en dat een klein bloot mannetje met klapperende vleugeltjes dan een pijltje door het hart schiet. De meeste anderen zweven ergens tussen deze twee uitersten in of geloven helemaal niet in samen oud worden.

Het blijft natuurlijk nog altijd het meest besproken onderwerp, en elke generatie opnieuw probeert er zijn eigen invulling aan te geven. Vroeger trouwde je jong, beloofde je eeuwig bij elkaar te blijven en was monogaam de mode. Niemand ging vreemd of verliet zijn gezin en wie dat wel deed ging naar de hel. Nu hebben we na een vaste periode altijd even een evaluatiegesprek, worden hier en daar wat voorwaarden aangescherpt en wordt het contract van de relatie eventueel weer verlengd. De gelofte van trouw zien we als een mooie traditie, en het krijgen van kinderen is echt geen garantie om bij elkaar te blijven. Ook moeten we vooral niet al te monogaam zijn, dat is zo ouderwets.

Natuurlijk is het wel erg naïef om te denken dat vroeger niemand vreemd ging. En het is leuk hoor, zo’n prins op het witte paard, erg praktisch is het alleen niet. Ze zullen niet zo snel de radio uit je paard jatten, maar het beest goed op slot zetten is nog een hele klus. Soms vergeten we daarnaast wel eens dat die prins ook af en toe gewoon knoflook eet. En die ene zielsverwant tussen bijna zeven miljard mensen vinden, daar is niet zo goed over nagedacht. Ik lees ergens dat er ongeveer tweeënhalf miljoen steden zijn. Als we er nu van uit gaan dat je de ware meteen kunt herkennen en je elke stad daadwerkelijk in één dag tijd zou kunnen doorzoeken ben je dus grofweg 7000 jaar bezig. Dan vergeten we even de reistijd en het feit dat hij of zij ook in een dorp kan wonen.

Dat betekent natuurlijk niet dat je dus maar meteen tevreden moet zijn met de eerste de beste die je tijdens de boodschappen tegenkomt. Maar gelukkig in de liefde word je pas echt als je eerst alleen gelukkig kunt zijn. Dan kies je tenminste voor de ander omdat die wat toevoegt aan je leven, niet omdat je gered moet worden.

Is het dan allemaal grote onzin? Waar hebben de dichters van vroeger het over als ze over de ware liefde praten? Hebben we groot gelijk dat we tegenwoordig zo nuchter zijn? Erg romantisch is het in ieder geval niet. Natuurlijk kan het altijd mis gaan en moet je ervoor werken, maar het begint toch met de intentie om samen te blijven? En het heeft ook tijd nodig om elkaar echt te leren kennen en te begrijpen, om naar elkaar toe te groeien.

Soms voelt het gewoon vertrouwd en goed om bij elkaar te zijn, vult de één de ander aan. Dan ontmoet je iemand die simpelweg bij je past, waar je mee kunt genieten en die je ziet zoals je bent. Die jou niet wil veranderen maar voor wie jij graag een beter mens wilt worden. Die juist glimlacht om je eigenaardigheden. Misschien is de ware liefde wel gewoon een soort verslaving van twee mensen die langzaam naar elkaar toe groeien. Een gevoel dat je niet meer zonder de ander wilt, een onmisbaar deel van elkaars leven bent geworden. Een waardevol deel, een verrijking. Dan blijkt ineens hoeveel je om die ander bent gaan geven, dat je genoeg hebt aan elkaar en de vrienden om je heen. Twee mensen die geen geheimen meer voor elkaar hebben, met de zielen bloot. Omdat ze weten dat niemand perfect is en daarom uniek. Juist die volledige openheid maakt het puur, diep en waar.