Er zijn mensen die allang blij zijn dat ze een relatie hebben, bang om alleen te blijven. 
Daarnaast zijn er mensen die geloven dat die ene ware ergens rondloopt, en dat een klein bloot mannetje met klapperende vleugeltjes dan een pijltje door het hart schiet. De meeste anderen zweven ergens tussen deze twee uitersten in of geloven helemaal niet in samen oud worden.
‘Wanneer is iedereen eigenlijk een beetje naar huis gegaan?’
‘Goeie vraag..’
…
‘Shit, ik moet alweer naar het toilet..’
…
‘Was jij nou ook nog mee naar de Enzo?’
‘Uhh… Nee… Nee, daar ben ik niet geweest…’
‘Wel in de Great Piano’s toch?’
Instemmend gemompel.
…
Tien jaar heb ik in Groningen gewoond. Tien jaar aan vrienden, bekenden, kroegen, studeren, straten en exen. En het blijft nog altijd mooi om de stad weer binnen te rijden, het laatste stukje snelweg geflankeerd door de gebouwen van de IBG. Die zullen me binnenkort nog wel een brief sturen…
Jaren heb ik in Groningen doorgebracht. Als student, barman en dj heb ik me prima vermaakt. Ik nam mijn eerste grote liefde mee naar Groningen, maar zoals zoveel eerste liefdes had ook deze helaas geen schijn van kans. Verandering gaat vaak gepaard met vervreemding. En terwijl haar moeder sprak over de uitzet opende ze onbewust mijn ogen, er was nog veel te veel te beleven voor ik ging samenwonen. Mijn beste vriend zag dit en was zo vriendelijk de zorg voor haar op zich te nemen. Ik herkalibreerde mijn vertrouwensmeter een beetje en ging door met mijn leventje in Grunn, de bagage twee mensen lichter.